Pawilon barceloński
Pawilon Barceloński
Wieża Eiffla, Kryształowy Pałac w Londynie czy brukselskie Atomium to dobrze znane pozostałości po Wystawach Światowych. Mało kto jednak słyszał o pawilonie barcelońskim, który to również gościł wystawę, tyle tylko, że nieco wcześniej, w 1929 roku. Autorem pawilonu, konstrukcji jak na owe czasy wręcz futurystycznej, był Niemiec, Ludwig Mies van der Rohe, wówczas geniusza i wizjonera. Wolny plan, kontinuum przestrzenne, modernizm – trzy założenia, jakie przyświecały projektowi, zaowocowały powstaniem budowli niezwykłej.
Pawilon barceloński nie był konstrukcją ani zamkniętą, ani otwartą. Także ściany pełniły w nim funkcję wyłącznie ozdobną, bowiem całość opierała się na słupach, które utrzymywały ciężar stropu. Niedomknięte pomieszczenia gdzieniegdzie przedzielone były szybami z mlecznego szkła, co jeszcze wzmacniało wrażenie swobody przestrzennej. Wewnątrz znalazły się także specjalnie zaprojektowane meble, w tym także słynne krzesła barceloński. Kompleks uzupełniał staw, ozdobiony kobiecym aktem “Przebudzenie jutrzenki”. Wszystko to jednak w czasie przeszłym, bowiem pawilon wkrótce po zakończeniu wystawy został rozebrany, poszczególne zaś jego elementy sprzedane. Mimo to, dzisiaj jest już z powrotem udostępniony do zwiedzania.
Na początku lat 80-tych XX wieku, by uczcić setną rocznicę urodzin van der Rohe, zdecydowano się odbudować pawilon. Pełna rekonstrukcja zajęła ponad trzy lata, jednakże udało się dokładnie odzwierciedlić wszystkie detale, którymi zajęto się ze szczególną dbałością. Pawilon barceloński w obecnej formie udostępniony jest do zwiedzania, ale służy także jako miejsce, w którym odbywają się różnego rodzaju imprezy kulturalne o nieprzesadnie dużej popularności. Koniec końców, istotne jest, że podczas rekonstrukcji udało się odzwierciedlić futurystyczny charakter pierwotnej budowli. Stojąc wewnątrz pawilonu, łatwo jest myślami cofnąć się w czasie i – chcąc nie chcąc – wybiec w teoretycznie nieznaną przyszłość pod wpływem wizji ówczesnego projektanta. Takie zetknięcie wyobraźni z rzeczywistością może być nie tylko interesujące, ale jednocześnie i niezwykle pouczające.